عنوان
|
ﻧﻘﺶ ﺗﺪاﻋﯽ در ﺳﺎﺧﺖﯾﺎﺑﯽ ﺧﻼﻗﺎﻧﻪی ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺷﯿﺦ اﺣﻤﺪ ﺧﻀﺮوﯾﻪ و ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدن ﮐﻮدک ﺣﻠﻮاﻓﺮوش
|
نوع پژوهش
|
مقاله چاپشده
|
کلیدواژهها
|
تداعی-ساخت یابی خلاق- حکایات مولانا
|
چکیده
|
یکی از بارزترین و فعال ترین ویژگی های مؤثر بر شاعران در زمان سرودن شعر، مسئله ی تداعی است. تداعی، فرایندی است که به صورت غیر ارادی، در ذهن ظاهر می شود و میان خاطرات، تصاویر، درونمایه ها و انباشته های ذهنی، ارتباط برقرار می کند. از آنجا که آفرینش هر اثر ادبی جدید، مستلزم تخطّی و خروج از هنجار متون نافذ پیشین و خوانش خلاقانه ی آثار گذشته است؛ لذا، عنصر تداعی در ساخت یا بازسازی آثار ادبی، بویژه در جهت رهایی از اضطراب تأثیر آثار پیشینیان، نقش بسیار چشمگیری را داراست و زمینه های ایجاد بدخوانی خلاق را فراهم می-کند. با عنایت به این که، جریان سیال ذهن و عنصر تداعی، از عوامل موثر بر ذهن مولانا، در زمان به نظم درآوردن حکایات بوده است؛ ازین رو، در پژوهش پیش رو، حکایتی از مثنوی معنوی مورد بررسی قرار گرفته است. بر طبق پژوهشی که انجام شده است، مشاهده شد که عنصر تداعی در تغییر دادن اصل موضوع حکایت، خلق درونمایه های فرعی، ترسیم فضایی بی زمان و بی مکان، نکره ذکر شدن شخصیت اصلی، نزدیکی شاعر از زاویه ی دید درونی به دانای کل، چند بعدی شدن شخصیّت داستانی و ... تأثیرات عمده ای داشته است و با تغییر سطح جدید، نسبت به سطوح ماقبل، سبب تغییرات عمده ای در حکایت مولانا به نسبت حکایات مبدأ شده است. در این پژوهش، پس از آشنایی با عنصر تداعی، شاخصه های آن، شناخت نظریه ی بدخوانی خلاق و اضطراب تأثیر، چگونگی تأثیر تداعی بر روند بدخوانی خلاق مولانا در حکایت شیخ احمد خضرویه و کودک حلوا فروش، بررسی شده است. لازم به ذکر است که روش تحقیق نویسندگان، به صورت تحلیلی-توصیفی بوده است.
|
پژوهشگران
|
مهرداد اکبری (نفر اول)، مهدی رضا کمالی بانیانی (نفر دوم)
|