عنوان	تاثیر تمرین مهارت‌های روانی بر کمال گرایی و اهداف پیشرفت ورزشکاران حرفه‌ای
نوع پژوهش	پایان نامه های تقاضا محور و غیر تقاضا محور
کلیدواژه‌ها	تمرین مهارت‌های روانی، کمال‌گرایی، اهداف پیشرفت، ورزشکاران حرفه‌ای، تصویرسازی، هدف‌گزینی، خودگفتاری، آرام‌سازی
چکیده	مقدمه و هدف: کمال‌گرایی و اهداف پیشرفت از جمله سازه‌های روان‌شناختی کلیدی در ورزش حرفه‌ای هستند که می‌توانند نقش تعیین‌کننده‌ای در عملکرد و به‌زیستی روان‌شناختی ورزشکاران ایفا کنند. با وجود شواهد نظری و تجربی درباره ارتباط این دو سازه با یکدیگر و با پیامدهای ورزشی، پژوهش‌های مداخله‌ای در زمینه تأثیر تمرین مهارت‌های روانی بر کمال‌گرایی و اهداف پیشرفت، به‌ویژه در جمعیت ورزشکاران حرفه‌ای و در بافت‌های فرهنگی متفاوت، بسیار محدود است. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرین مهارت‌های روانی (شامل تصویرسازی، هدف‌گزینی، خودگفتاری و آرام‌سازی) بر کمال‌گرایی و اهداف پیشرفت ورزشکاران حرفه‌ای انجام گرفت. روش‌شناسی: پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ورزشکاران حرفه‌ای مرد استان نجف در بازه سنی 20 تا 30 سال بودند که تعداد 30 ورزشکار به صورت در دسترس انتخاب شده و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش به مدت 8 هفته (سه جلسه 60 دقیقه‌ای در هفته، مجموعاً 24 جلسه) تحت آموزش مهارت‌های روان‌شناختی شامل تصویرسازی، هدف‌گزینی، خودگفتاری و آرام‌سازی در قالب یک برنامه سه‌مرحله‌ای (آموزش، اکتساب و اجرا) قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد و به تمرینات معمول خود پرداخت. شرکت‌کنندگان در مراحل پیش‌آزمون و پس‌آزمون به پرسشنامه کمال‌گرایی چندبعدی ورزشی و پرسشنامه اهداف پیشرفت پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون تی وابسته و تحلیل کوواریانس) از طریق نرم‌افزار SPSS نسخه 26 تجزیه و تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد که هشت هفته تمرین مهارت‌های روانی تأثیر معناداری بر افزایش کمال‌گرایی تلاش‌محور (001/0=P، 06/37 به 60/41) و کاهش کمال‌گرایی نگرانی‌محور (015/0=P، 50/26 به 10/23) داشت. همچنین، این برنامه تأثیر معناداری بر افزایش اهداف عملکردی-گرایشی (001/0=P، 83/9 به 33/14)، افزایش اهداف تبحری-گرایشی (001/0=P، 80/9 به 26/14)، کاهش اهداف عملکردی-اجتنابی (001/0=P، 45/8 به 16/5) و کاهش اهداف تبحری-اجتنابی (001/0=P، 86/8 به 10/5) داشت. بین دو گروه در مرحله پس‌آزمون تفاوت معناداری به نفع گروه آزمایش وجود داشت (05/0>P). نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که تمرین مهارت‌های روانی به‌عنوان یک مداخله روان‌شناختی توسعه‌ای و توانمندساز، تأثیر معناداری بر بهبود نیمرخ کمال‌گرایی (افزایش ابعاد سازگارانه و کاهش ابعاد ناسازگارانه) و جهت‌گیری‌های هدفی (افزایش اهداف روی‌آورد و کاهش اهداف اجتنابی) در ورزشکاران حرفه‌ای دارد. این یافته‌ها بر ضرورت گنجاندن برنامه‌های منظم تمرین مهارت‌های روانی در برنامه‌های آماده‌سازی روان‌شناختی ورزشکاران حرفه‌ای تأکید می‌کند و تلویحات کاربردی روشنی برای مربیان، روان‌شناسان ورزشی و متخصصان علوم ورزشی ارائه می‌دهد.
پژوهشگران	علیرضا بهرامی (استاد راهنما)، احمد قطبی ورزنه (استاد مشاور)، زنهیر احمد عباس زنهیر (دانشجو)