عنوان	تهیه و بررسی سامانه دارورسانی نانوذرات لیپیدی جامد حاوی هورمون آزادکننده گنادوتروپین (GnRH)
نوع پژوهش	مقاله ارائه‌شده
کلیدواژه‌ها	GnRH، نانوذرات لیپیدی جامد، میکروامولسیون
چکیده	چکیده: سابقه و هدف: هورمون آزادکننده گنادوتروپین (Gnadotropin-Releasing Hormone; GnRH) نقش کلیدی در تنظیم محور هیپوتالاموس–هیپوفیز–گناد ایفا می‌کند و به طور گسترده‌ای در درمان اختلالات وابسته به هورمون، از جمله برخی سرطان‌ها، ناباروری و بیماری‌های هورمون‌محور مورد استفاده قرار گرفته است. با این حال، کاربرد درمانی GnRH و آنالوگ‌های آن با چالش‌هایی مانند نیمه‌عمر کوتاه، ناپایداری زیستی، نیاز به دوزهای مکرر و فراهمی زیستی محدود همراه است که می‌تواند اثربخشی بالینی آن را کاهش دهد. در سال‌های اخیر، سیستم‌های نوین دارورسانی به‌منظور بهبود پایداری، کنترل رهایش و افزایش هدفمندی داروها مورد توجه قرار گرفته‌اند. در این میان، نانوذرات لیپیدی جامد (SLNs) به دلیل زیست‌سازگاری بالا، سمیت پایین، قابلیت بارگذاری ترکیبات آب‌دوست و چربی‌دوست و امکان رهایش کنترل‌شده دارو، به‌عنوان یک حامل امیدبخش در دارورسانی پپتیدها و پروتئین‌ها مطرح شده‌اند. ساختار جامد این نانوذرات می‌تواند از تخریب آنزیمی دارو جلوگیری کرده و پایداری آن را در شرایط فیزیولوژیک افزایش دهد. با توجه به محدودیت‌های موجود در انتقال موثر GnRH و مزایای بالقوه نانوذرات لیپیدی جامد، هدف از این مطالعه بارگذاری GnRH در SLN و ارزیابی ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی، کارایی بارگذاری و پتانسیل این سامانه به‌عنوان یک سیستم نوین دارورسانی می‌باشد. انتظار می‌رود این رویکرد بتواند با افزایش پایداری و کنترل رهایش GnRH ، اثربخشی درمانی آن را بهبود بخشید. روش بررسی: در این پروژه نانوذرات لیپیدی جامد به روش میکروامولسیون تهیه شدند. اندازه ذرات و پتانسیل زتای ذرات لیپیدی مورد بررسی قرار گرفت و مورفولوژی ذرات با استفاده از میکروسکوپ الکترونی(TEM) تعیین شد. برهمکنشهای دارو و سامانه به روش FTIR تعیین شد و در نهایت رهایش برون تن دارو مورد آزمایش قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد سایز نانوذرات در حدور 16 نانومتر و شاخص پراکندگی(PDI) برابر 0.12،است. همچنین میزان بارگیری بالای دارو در سامانه با استفاده از این روش از مزایای است. این تحقیق نشان دارد روش به کار رفته مسیر مناسبی برای بهبود کارایی انکپسوله کردن GnRH می‌باشد.
پژوهشگران	علیرضا صلابت (نفر دوم)، محمد یحیائی (نفر سوم)، مبینا کریم پور (نفر اول)