عنوان	بررسی و تحلیل تأثیرپذیری فرمهای روایی از پیکار روایت ها در مثنوی معنوی
نوع پژوهش	پایان نامه های تقاضا محور و غیر تقاضا محور
کلیدواژه‌ها	تحلیل روایت-فرمهای روایی-پیکار روایتها- مثنوی معنوی
چکیده	تأثیرپذیری فرم های روایی از پیکار روایت ها در مثنوی معنوی، موضوعی شگرف است. در این اثرِ سترگ، روایت ها نه تنها در کنارِ هم قرار نمی گیرند، بلکه در یک پیکارِ دائمی، فرمِ کلیِ اثر را شکل می دهند. این پیکار، نه یک تضادِ بی حاصل، بلکه موتورِ محرکه یِ تکاملِ روایت و کشفِ لایه هایِ معناییِ عمیق تر است. فرم های روایی در مثنوی، از داستان هایِ کوتاه و تمثیل ها تا حکایاتِ طولانی تر و گاه تفسیرِ آیات و روایات، در یک کنش و واکنشِ پویا با یکدیگر قرار دارند. هر روایت، با ورودِ خود، زمینه را برایِ روایتِ بعدی آماده می سازد، یا با ایجادِ پرسش، خواننده را به جستجویِ پاسخی در روایتی دیگر ترغیب می کند. این پیکار، موجبِ گسستِ خطیِ روایت و ایجادِ شبکه ای پیچیده از ارجاعاتِ درونی می شود. داستان ها، در مواجهه با یکدیگر، ابعادِ تازه ای می یابند و معنایِ اصلیِ خود را نه در انزوا، که در پیوند با روایت هایِ دیگر باز می یابند. این فرمِ رواییِ چندلایه، خواننده را به فعالیتی فعالانه در کشفِ معنا فرا می خواند. پیکارِ روایت ها، ساختارِ مثنوی را از یک روایتِ خطیِ صرف، به یک ساختارِ چندصدایی و دیالکتیکی بدل می کند. هر صدا، بخشی از حقیقت را بیان می کند و این تضاربِ صداها، تصویرِ کامل تری از حقیقتِ نهفته در اثر را آشکار می سازد. فرمِ روایی، در خدمتِ این پیکارِ معنادار قرار گرفته است. در این میان، نقشِ «تکرار» و «بازگشت» نیز قابلِ توجه است. گاه یک روایت، با اندکی تغییر یا با زاویه دیدی متفاوت، بازگو می شود. این تکرار، نه برایِ اطاله کلام، که برایِ تأکید بر نکته ای کلیدی یا برایِ نشان دادنِ جنبه هایِ گوناگونِ یک حقیقتِ واحد است و به فرمِ روایی، عمقِ بیشتری می بخشد. در نهایت، می توان گفت که فرم های روایی در مثنوی، محصولِ مستقیمِ این پیکارِ میانِ روایت هاست؛ پیکاری که ساختارِ اثر را پویا، چندوجهی، و سرشار از لایه هایِ معناییِ عمیق می سازد و تجربه یِ خواندنِ مثنوی را به سفری پرفراز و نشیب در دنیایِ بی کرانِ اندیشه و معنا بدل می کند.
پژوهشگران	مهرداد اکبری (استاد راهنما)، فاطمه انصاری (دانشجو)