عنوان	مدلیابی معادلات ساختاری احساس انسجام بیماران سرطانی بر اساس چشم‌انداز زمان با نقش میانجی خودشناسی انسجامی و کمالگرایی
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده
کلیدواژه‌ها	احساس انسجام، چشمانداز زمان، کمال طلبی، خودشناسی انسجامی
چکیده	مقدمه: احساس انسجام به عنوان یکی از نوینترین سازوکارهای روانشناختی مقابله با سرطان مطرح شده است و عوامل متعددی بر آن تأثیر دارند. هدف این پژوهش، تدوین مدل علی احساس انسجام براساس چشمانداز زمان با نقش واسطهای کمالگرایی و خود شناسی انسجامی در بیماران سرطانی به روش معادلههای ساختاری بود. روش: این پژوهش از بعد هدف بنیادی و از منظر گردآوری اطلاعات، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری آن کلیه بیماران سرطانی مراجعه کننده به مراکز درمانی استان مرکزی بودند که 200 نفر از آنها به صورت هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه چشمانداز زمان زیمباردو و بوید )1999(، پرسشنامه احساس انسجام آنتونووسکی )1993 (، پرسشنامه کمالگرایی هویت و فلت )1999( و پرسشنامه خودشناسی انسجامی قربانی بود. تحلیل دادهها به روش معادلههای ساختاری با نرم افزارهای SPSSv26 ,PLS4-Smart انجام شد. یافتهها: معیار برازش مدل به طور مناسبی تحقق یافت. اثر مستقیم چشمانداز زمان بر کمال طلبی )482/0= β( و احساس انسجام )189/0- = β ( و خود شناسی انسجامی )707/0-= β ( درسطح )01.0>P( تایید شد. همچنین، اثر و مستقیم کمال طلبی )360/ 0-= β ( و خودشناسی انسجامی )428/0= β ( بر احساس انسجام نیز در سطح )01.0>P( مورد حمایت قرار گرفت. نقش کمالگرایی و خودشناسی انسجامی نیز به عنوان یک متغیر میانجی در این پژوهش تایید شد. نتیجهگیری: این پژوهش نقش چشمانداز زمان را در پیش بینی احساس انسجام، برای پژوهشگران حوزه سلامت بهمنظور کمک به بیماران سرطانی برای سازگاری و کنار آمدن بهتر با بیماریشان برجسته کرد
پژوهشگران	تورج سپهوند (نفر سوم)، ریحانه شیخان (نفر چهارم)، مهدی شیخی (نفر اول)، ابوالقاسم یعقوبی (نفر دوم)