عنوان	ذکر مکان شعر و تاثیر آن در فهم و تفسیر شعر
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده
کلیدواژه‌ها	تفسیر شعر, شعر, تفسیر خودنوشت, مکان سرایش, پیرامتن,
چکیده	تفسیر متون ادبی از مباحث مهم نقد ادبی است. دیدگاه‌های نوین مختلف نقد و تفسیر متن، اذعان دارند که خود متن ادبی، می‌تواند یکی از مهم‌ترین عوامل تحلیل و تفسیر آن متن باشد. امکانات پیرامتنی یک متن نیز می‌تواند در تحلیل و تفسیر متن موثر باشد. محل سرایش یک شعر توسط شاعر، عاملی است که ممکن است درون متن یک شعر یا به صورت پیرامونی در شعر آمده باشد و ظرفیت‌های تازه‌ای از شعر برای تحلیل و تفسیر بهتر آن به مخاطب ارائه دهد. پژوهش حاضر به روش توصیفی تحلیلی انجام شده و بررسی موردی تعدادی از اشعار شاعران معاصر ایران و ادبیات جهان حاکی از این است که ذکر محل سرایش یک شعر توسط شاعر به پنج صورت انجام می‌پذیرد: ذکر مکان به صورت صریح –ذکر مکان به صورت ضمنی –ذکر خرده مکان‌ها که به شمول مکان‌های کلان نیستند –ذکر مسافرت و وسایل نقلیۀ مسافرت به عنوان محل سروده شدن شعر –ذکر مکان‌های خیالی و اساطیری. در این تحقیق علاوه بر ذکر اجمالی اهمیت تفسیر یک متن ادبی، به مسئلۀ تفسیر خودنوشت و ذکر مکان سروده شدن به عنوان عامل تفسیر خودنوشت پرداخته شده است. در ادامه برای هر کدام از پنج دسته ذکر محل سرایش شعر، نمونه‌های شعری از ادبیات معاصر ایران و جهان ارائه شده و به تحلیل هر کدام از آن اشعار بر مبنای دسته‌بندی ذکر مکان سروده شدنشان پرداخته‌ایم. آگاهی از محل سرایش شعر، تفسیر شعر را به جهت نقد دقیق‌تر آن تسهیل می‌کند.
پژوهشگران	مجید منصوری (نفر دوم)، سیدحامد نقدی بیکی (نفر اول)