1405/03/16
مجید مردانیان قهفرخی

مجید مردانیان قهفرخی

مرتبه علمی: استادیار
ارکید: https://orcid.org/0000-0002-5933-3913
تحصیلات: دکترای تخصصی
شاخص H:
دانشکده: دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی
اسکولار: مشاهده
پست الکترونیکی: m-mardanian [at] araku.ac.ir
اسکاپوس: مشاهده
تلفن:
ریسرچ گیت:

مشخصات پژوهش

عنوان
تاثیر شش ماه تمرینات عصبی-عملکردی در منزل بر شاخص های التهابی کاربردی، خستگی و مقیاس ناتوانی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس دارای اختلال شناختی
نوع پژوهش
مقاله چاپ‌شده
کلیدواژه‌ها
تمرین عملکردی، التهاب، وضعیت ناتوانی گسترده، خستگی، مولتیپل اسلکروزیس، اختلال شناختی
سال 1404
مجله مجله دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی
شناسه DOI
پژوهشگران مجید مردانیان قهفرخی

چکیده

مقدمه: تمرینات ورزشی یکی از موثرترین مداخلات مورد استفاده در بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس است. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر شش ماه تمرینات عصبی- عملکردی در منزل بر شاخص‌های التهابی کاربردی، خستگی و مقیاس ناتوانی در بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس دارای اختلال شناختی بود. روش کار: در این مطالعه 62 بیمار (55 زن و 7 مرد) پس از تشخیص اختلال شناختی به صورت تصادفی به 2 گروه تمرینات عصبی-عملکردی و کنترل تقسیم شدند. پس از یک ماه تمرین در مرکز، بیماران به مدت 6 ماه تمرینات در منزل را به صورت 3 جلسه در هفته انجام دادند. در ویزیت‌های ماهانه وضعیت بیمار، ارائه برنامه ماهانه و برطرف کردن مشکلات احتمالی بیماران انجام شد. یک هفته قبل و پس از اتمام پروتکل ارزیابی وضعیت ناتوانی، خستگی و شاخص‌های التهابی کاربردی (نسبت نوتروفیل به لنفوسیت (NLR)، نسبت پلاکت به لنفوسیت (PLR) و شاخص التهاب سیستمیک (SII)) انجام شد. از آزمون t مستقل جهت مقایسه های بین گروهی (تفاضل پیش آزمون- پس آزمون) و آزمون t همبسته جهت مقایسه های بین گروهی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد شش ماه تمرینات عصبی-عملکردی در منزل موجب بهبود معنی دار نمره مقیاس ناتوانی (002/0 P=)، نمره خستگی (001/0 P=)، نسبت نوتروفیل به لنفوسیت (NLR) (044/0 P=)، نسبت پلاکت به لنفوسیت (PLR) (039/0 P=) و شاخص التهاب سیستمیک (SII) (045/0 P=) نسبت به گروه کنترل شد. نتبجه گیری: در شرایطی همچون پاندمی کووید-19، گرما و سرمای شدید یا عدم دسترسی به اماکن ورزشی به دلایل مختلف، تمرینات عصبی-عملکردی بلند مدت در منزل با رعایت اصل اضافه بار تدریجی با شیب کم می‌تواند به عنوان مداخله‌ای موثر جهت بهبود خستگی، میزان ناتوانی و التهاب سیستمیک در بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس قرار گیرد.