محمد پرستش

زم ینه و هدف: شناگران تازه کار اغلب با ترکیبی ناتوان کننده از بار فیزیولوژیکی تنفسی و درک قوی از تنگی نفس )تنگی نفس( مواجه هستند که مانع از کسب مهارت میشود. منتول، یک آگونیست گیرنده 8TRPM، به عنوان کاهش دهنده تنگ ی نفس درک شده در ورزشهای زمینی شناخته شده است، اما اثربخشی آن در محیط آبی منحصر به فرد ناشناخته است. این مطالعه با هدف بررسی اثرات حاد استنشاق منتول از طری ق بینی بر عملکرد ریوی، پاسخهای ادراکی و عملکرد استقامتی در شناگران تازه کار انجام شد. روشها: در یک طرح متقاطع تصادفی، دوسوکور، کنترل شده با دارونما، بیست و چهار شناگر تازه کار سالم )20 مرد ؛ سن 2.4 ± 14/4 سال( دو آزمایش تجربی را تکمیل کردند. شرکتکنندگان قبل از انجام شنای زی ر بیشینه 100 متر و تست شنای فزاینده تا رسیدن به خستگی، محلول 5درصد ال-منتول یا دارونمای روغن معدن ی را استنشاق کردند. عملکرد ریوی )اسپیرومتری(، تعداد تنفسی )fR)، رتبهبندی فشار درکشده )RPE)، تنگی نفس )10CR Borg )و زمان رسیدن به خستگی )TTE )اندازهگیری شد. نتایج: منتول هیچ تأثیر معنیداری بر عملکرد ریوی پس از ورزش )FVC، 1FEV؛ 0/005 > p )نداشت. با این حال، در طول شنای زی ر بیشی نه، منتول به طور قابل توجهی تعداد تنفس )34/1 در مقابل 38/4 تنفس در دقیقه؛ 0/002= p ) را کاهش داد و رتبهبندی تنگ ی نفس )می انگین : 3/5 در مقابل 6 ؛ 0/001 > p )و RPE )0/001 > p )را در مقایسه با دارونما به طور چشمگیری کاهش داد. در نتیجه، TTE در آزمون افزایشی به طور قابل توجهی 13/4 درصد افزایش یافت )278 ± 48 ثانیه در مقابل 245 ± 42 ثانیه؛ 0/001 > p). این افزایش عملکرد علیرغم رسیدن شرکتکنندگان به حداکثر RPE و حداکثر ضربان قلب یکسان در هر دو حالت رخ داد. نتیجهگیری: استنشاق حاد منتول از طری ق بینی یک کمک ارگوژنی ک مؤثر برا ی شناگران مبتدی است. افزایش عملکرد نه به دلیل تغییرات در مکانیک ریوی، بلکه به دلیل یک مکانیسم عصبی-حسی مرکزی است که در آن تحریک عضله سه قلو ناشی از منتول، احساس تنگی نفس و تالش کل ی را کاهش میدهد. منتول با آسانتر کردن تنفس، به شرکتکنندگان اجازه داد تا سطح باالتری از فشار فیزی ولوژیکی را تحمل کنند و در نتی جه ظرفیت استقامت را افزایش دهند. این استراتژی تعدیل حسی، ابزاری جدید و مبتنی بر شواهد برای کاهش دیسترس تنفسی و تسهیل یادگیری در محیطهای آموزشی آبی است