تورج سپهوند

پرخاشگری یکی از مهم‌ترین چالش‌های رفتاری در زندانیان است که تحت تأثیر عوامل شناختی، اخلاقی و هیجانی قرار دارد. این پژوهش با هدف پیش‌بینی پرخاشگری بر اساس نشخوار خشم و بی‌اشتیاقی اخلاقی با واسطه صبر در زندانیان مرد شهر اراک انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زندانیان مرد، زندان مرکزی اراک در سال 1403 که تعداد 250 نفر از آنان به شیوه در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه‌های نشخوار خشم سوخودولسکی، گولوب و کرامول (2001)، بی‌اشتیاقی اخلاقی بندورا و همکاران (1996)، پرخاشگری باس و پری (1992) و صبر خرمایی و فرمانی (1393) بود. داده‌ها با استفاده از روش مدل‌یابی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS تحلیل شد نتایج پژوهش نشان داد که نشخوار خشم پیش‌بینی‌کننده معناداری برای پرخاشگری نیست (P>0.05)، در حالی که بی‌اشتیاقی اخلاقی قادر به پیش‌بینی معنادار پرخاشگری بود (P<0.05). همچنین، صبر در رابطه بین نشخوار خشم و پرخاشگری نقش میانجی معناداری ایفا کرد (P<0.05) و در رابطه بین بی‌اشتیاقی اخلاقی و پرخاشگری نیز میانجی‌گری صبر به‌طور معنادار تأیید شد (P<0.05). بر اساس این یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت صبر به‌عنوان یک فضیلت اخلاقی و روان‌شناختی می‌تواند رابطه بین بی‌توجهی به اخلاقیات و نشخوار خشم با پرخاشگری را تعدیل نماید و از تقویت این سازه می‌توان در جهت کاهش رفتارهای پرخاشگرانه سود جست.