آموزش مهندسی معاصر، دانشجو و نیازمحور بوده و مبتنی بر تعریف اهداف یادگیری است. این اهداف با توجه به نیازهای صنعت و جامعه تعریف شدهاند و فرآیند آموزش شامل مجموعهای از اقدامات لازم برای رسیدن به آن اهداف است. در مقابل، برنامههای آموزش مهندسی سنتی غالبا استاد محور بوده و بر اجرای برنامههایی از پیش تعیین شده، و غالباً مربوط به گذشته، تاکید دارد. طرح فردای روشن آموزش (فرآ)، الگویی نو برای آموزش مهندسی در ایران با توجه به یافتههای علمی و تجارب و دستاوردهای بینالمللی است که در چارچوب همکاری صنعت و دانشگاه در حال اجرا است. اجرای این طرح از سال 1402 با پشتیبانی و حمایت گروه توسعه و نوآوری صنایع گداختار و با پذیرش دانشجو در دو رشتۀ مهندسی مکانیک و مهندسی مواد در دانشگاه اراک آغاز شده است. در این مقاله، برخی ویژگیهای طرح و دستاوردهای حاصل شده تاکنون، تشریح شده و فرصتها و چالشهای مرتبط با طرح به اختصار بیان شدهاند. بر اساس نتایج حاصل از اجرای این طرح در دو سال گذشته، امیدواری زیادی وجود دارد که این طرح، الگوی بومی مناسب و موفقی برای ایجاد تحول در آموزش مهندسی در کشور و رفع نیاز صنایع به نیروی انسانی متخصص باشد.
