این پژوهش به تحلیل روند متغیرهای کلیدی بخش مسکن شامل شاخص قیمت مسکن، عرضه مسکن (پروانههای ساختمانی و واحدهای تکمیلشده) و نسبت اجارهنشینی طی دوره 1390–1400 میپردازد. یافتهها نشان میدهد طی دوره بررسی شاخص کل قیمتها 6 برابر و شاخص قیمت مسکن 5 برابر شده است؛ اما رشد قیمت مسکن در مقایسه با سکه بهار آزادی (رشد 19 برابری) و تورم کلی، کمتر بوده که انگیزه سرمایهگذاری سوداگرانه در این بخش را کاهش داده است. نتایج بررسی در این مقاله، افت شدید 50 ٪در بخش عرضه مسکن طی دوره مورد بررسی را نشان میدهد. بر اساس نتایج بدست آمده در این تحقیق، لزوم سیاستگذاری هدفمند برای توازن عرضه و تقاضا، مهار سوداگری از طریق ابزارهای مالیاتی، توجه به بازآفرینی شهری و توجه به بافتهای فرسوده در کلانشهرها را تأکید میکند.
