چکیده این پژوهش به بررسی تعاملات سیاسی و نظامی میان خلافت عباسی و آل بویه در سدههای میانه اسلامی میپردازد. با وجود استقلال ساختاری این دو نهاد، همکاریهای آنها در ابعاد گوناگون، از پذیرش رسمی سلطه خلافت توسط آل بویه تا حفظ و تقویت نهاد خلافت در بغداد، تأثیر قابل توجهی بر ثبات سیاسی و تمدنی داشت. آل بویه با اعلام وفاداری ظاهری به خلافت عباسی، مشروعیت خود را در میان جوامع سنی تقویت کردند، در حالی که عباسیان نیز با تفویض مناصب کلیدی و همراهی در بحرانهای داخلی، بقای خود را در سایه قدرت آل بویه تضمین نمودند. این همگرایی، علیرغم تنشهای مقطعی، به تحکیم ساختارهای حکومتی، تقویت زیربناهای تمدنی و کاهش ناآرامیهای داخلی انجامید و الگویی از همزیستی سیاسی میان حکومتهای محلی و خلافت عباسی را به وجود آورد که بعدا توسط دولت های دیگر مانند سلجوقیان نیز به کار گرفته شد. این مقاله با تکیه بر منابع تاریخی، فرآیند این همگرایی و پیامدهای آن را تحلیل میکند.
