صنعت حمل و نقل با چالشهای متعددی از جمله کمبود منابع سوخت فسیلی، افزایش تقاضای انرژی و اثرات زیستمحیطی ناشی از انتشار گازهای گلخانهای مواجه است. پیشبینی میشود که تا سال 2040، تقاضای سوخت در این صنعت تا 38 درصد افزایش یابد که منجر به افزایش 12 درصدی انتشار دیاکسید کربن (CO₂) و سایر گازهای گلخانهای خواهد شد. برای پاسخ به این چالشها، اهدافی مانند کاهش 75 درصدی انتشار CO₂ به ازای هر واحد حمل و نقل و 90 درصدی اکسید نیتروژن تا سال 2050 تعیین شده است. برقرسانی سیستمهای حمل و نقل، اگرچه راهحلی کلیدی است، اما با محدودیتهایی مانند چگالی انرژی پایین باتریها، وزن بالا و نگرانیهای ایمنی مواجه است. هیدروژن، با انرژی ویژه 33.3 کیلووات ساعت بر کیلوگرم و محتوای بدون کربن، به عنوان یک سوخت جایگزین پایدار معرفی شده که میتواند ردپای کربن صنعت حمل و نقل را به طور قابلتوجهی کاهش دهد. این مقاله به بررسی پتانسیل هیدروژن به عنوان سوخت آینده در صنعت حمل و نقل، مزایا، چالشها، روشهای تولید، ذخیرهسازی و چشمانداز اقتصادی و زیستمحیطی آن میپردازد. شکل 1 مقایسه انرژی ویژه و چگالی انرژی حجمی سوختهای مختلف را نشان میدهد که برتری هیدروژن در انرژی ویژه را تأیید میکند، اما چگالی انرژی حجمی پایین آن چالشهایی را در ذخیرهسازی ایجاد میکند.
