هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان هیجانمدار بر اجتناب تجربی، فراهیجان اثربخش و ادراک شایستگی در زنان دارای رفتار ولع غذایی بود. پژوهش به روش شبهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل زنان دارای رفتار ولع غذایی بود که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل جای گرفتند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامههای مربوط به اجتناب تجربی، فراهیجان اثربخش و ادراک شایستگی بودند. پس از اجرای مداخلۀ درمان هیجانمدار در گروه آزمایش، دادهها با استفاده از آزمونهای تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تکمتغیره تحلیل شد. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیشآزمون، درمان هیجانمدار تأثیر معناداری بر کاهش اجتناب تجربی و فراهیجان اثربخش و افزایش ادراک شایستگی داشت (0.05> p)همچنین، اندازه اثر بالا در تمامی متغیرها نشاندهندۀ قدرت و اثربخشی قابل توجه مداخله بود. این پژوهش نشان میدهد که درمان هیجانمدار میتواند به عنوان رویکردی مؤثر در بهبود مشکلات روانشناختی مرتبط با رفتار ولع غذایی در زنان بهکار گرفته شود. نتایج حاکی از اهمیت مهارتهای تنظیم هیجان در کاهش رفتارهای مخرب غذایی و تقویت باورهای شایستگی در این گروه است.
