تفسیر متون ادبی از مباحث مهم نقد ادبی است. دیدگاههای نوین مختلف نقد و تفسیر متن، اذعان دارند که خود متن ادبی، میتواند یکی از مهمترین عوامل تحلیل و تفسیر آن متن باشد. امکانات پیرامتنی یک متن نیز میتواند در تحلیل و تفسیر متن موثر باشد. محل سرایش یک شعر توسط شاعر، عاملی است که ممکن است درون متن یک شعر یا به صورت پیرامونی در شعر آمده باشد و ظرفیتهای تازهای از شعر برای تحلیل و تفسیر بهتر آن به مخاطب ارائه دهد. پژوهش حاضر به روش توصیفی تحلیلی انجام شده و بررسی موردی تعدادی از اشعار شاعران معاصر ایران و ادبیات جهان حاکی از این است که ذکر محل سرایش یک شعر توسط شاعر به پنج صورت انجام میپذیرد: ذکر مکان به صورت صریح –ذکر مکان به صورت ضمنی –ذکر خرده مکانها که به شمول مکانهای کلان نیستند –ذکر مسافرت و وسایل نقلیۀ مسافرت به عنوان محل سروده شدن شعر –ذکر مکانهای خیالی و اساطیری. در این تحقیق علاوه بر ذکر اجمالی اهمیت تفسیر یک متن ادبی، به مسئلۀ تفسیر خودنوشت و ذکر مکان سروده شدن به عنوان عامل تفسیر خودنوشت پرداخته شده است. در ادامه برای هر کدام از پنج دسته ذکر محل سرایش شعر، نمونههای شعری از ادبیات معاصر ایران و جهان ارائه شده و به تحلیل هر کدام از آن اشعار بر مبنای دستهبندی ذکر مکان سروده شدنشان پرداختهایم. آگاهی از محل سرایش شعر، تفسیر شعر را به جهت نقد دقیقتر آن تسهیل میکند.
