عوامل متعددی بر تأویل و تفسیر یک شعر موثر است. هر اثر ادبی، میتواند امکانات معنایی خاصی در دل خود داشته باشد که به تأویل بهتر آن اثر کمک کند. ذکر زمان سرایش یک شعر که توسط شاعر ارائه میشود از امکانات پیرامتنی است که به تفسیر شعر کمک میکند. در این پژوهش که به روش توصیفی تحلیلی انجام شده است؛ ابتدا به مسئلهی تفسیر شعر توسط خود شاعر و ذکر زمان سروده شدن به عنوان عاملی برای این نوع تفسیر خودنوشت پرداخته شده و ضمن بررسی اشعار برخی از شاعران مطرح معاصر ایران، نحوهی تاثیرگذاری ذکر زمان توسط شاعر بر تفسیر شعر به پنج دسته، تقسیم شده است: ذکر زمان در خدمت نقد جامعهشناختی اثر، ذکر زمان در خدمت نقد روانشناسانهی اثر، ذکر زمان در خدمت شناخت تکامل شعری شاعر به کمک نقد تکوینی، ذکر زمان در خدمت گفتمان عصر سرودن شعر، ذکر زمان در خدمت نقد تصاویر و استعارات فصلی در شعر. در بررسی این دستهبندیها؛ شواهدی از اشعار شاعران معاصر برای هر یک از پنج دسته، بیان شده و سپس به تحلیل آنها پرداخته شده است. ذکر تاریخ سرایش در هر یک از این پنج دسته؛ زمینههای اجتماعی، روانشناختی، سیاسی و زیبایی شناختی شعر را نمایان کرده و بررسی، تحلیل وتأویل شعر را به جهت نقد دقیقتر آن، تسهیل میکند.
