سرریزهای کنگرهای دارای طول بیشتری نسبت به سرریزخطی بوده و بنابراین سیل با ارتفاع کمتری از روی آن عبور خواهد کرد. هر میزان راندمان سرریز کنگرهای بالاتر باشد، ضریب آبگذری افزایش یافته و سیل با دبی معین در ارتفاع کمتری نسبت به سرریز خطی عبور خواهد کرد و در نتیجه آسیب به اراضی اطراف کاهش میباید. پارامترهای زیادی از جمله زاویه راس، زاویه جریان با دیواره سرریز، ضخامت سرریز و شکل دماغه آن و ... بر ضریب آبگذری موثر میباشند. در این پژوهش به بررسی اثر جهت قرار گیری راس سرریز کنگرهای نیمدایرهای بر ضریب آبگذری پرداخته خواهد شد. آزمایشها در کانالی با عرض 8/0 متر و در دبی تا 70 لیتر بر ثانیه انجام گردید. 4 مدل سرریز با ضخامت 4 میلیمتر ساخته شدند که 2 مدل آن سرریز کنگرهای نیمدایرهای تک سیکل و 2 مدل آن سرریز کنگرهای نیمدایره دو سیکل میباشند. ارتفاع سرریزها 15 سانتیمتر و نسبت طول سرریزها به عرض کانال (L/W) برابر با 58/1 میباشد. نتایج نشان داد که افزایش نسبت هد آب، سبب کاهش ضریب دبی در تمامی مدلها میشود که دلیل آن افزایش تداخل تیغههای ریزشی، ایجاد استغراق موضعی میباشد. با قرارگیری راس سرریز کنگرهای به سمت بالادست، برخورد جتهای جریان در راس و ایجاد آشفتگی کاهش مییابد. از طرفی، زاویه سرریز با جدار کانال پاییندست افزایش مییابد و سبب میشود که در کنارهها، برخورد تیغههای ریزشی با دیواره کانال و همچنین استغراق موضعی به میزان زیادی کاهش یابد و نهایتا سبب افزایش راندمان سرریز میگردد.
