در سالهای اخیر، تلاقی کارآفرینی اجتماعی و ورزش به دلیل پتانسیل آن برای پرداختن به مسائل اجتماعی و تقویت توسعه مثبت جامعه، توجه قابل توجهی را در سطح جهانی به خود جلب کرده است. با این حال، در شرایط عراق، جایی که آشفتگی سیاسی-اجتماعی، انسجام و توسعه اجتماعی را مختل کرده است، نیاز اساسی به بررسی اثربخشی کارآفرینی اجتماعی در ورزش به عنوان ابزاری برای تحریک تغییرات اجتماعی مثبت وجود دارد. علیرغم پتانسیل شناخته شده ورزش به عنوان ابزاری برای توسعه اجتماعی (اسپایج، 2009)، شواهد تجربی محدودی در مورد تأثیر ابتکارات اجتماعی ناشی از کارآفرینی اجتماعی در چشم انداز ورزشی عراق وجود دارد. عراق، کشوری که دهها سال درگیر درگیری و بیثباتی است، با چالشهای اجتماعی متعددی از جمله شکافهای فرقهای، بیکاری جوانان، و دسترسی محدود به آموزش و مراقبتهای بهداشتی مواجه است (هارتمن و کوارتک، 2011). در میان این چالش ها، ورزش به عنوان یک راه بالقوه برای تقویت انسجام اجتماعی، ارتقای سلامت و رفاه، و توانمندسازی جوامع به حاشیه رانده شده ظاهر شده است (دس، 2007). عراق با انبوهی از چالش های اجتماعی، از جمله شکاف های فرقه ای، نابرابری های اقتصادی، و تلاش های بازسازی پس از جنگ مواجه است. این مسائل با عدم دسترسی به آموزش با کیفیت، فرصتهای شغلی محدود و زیرساختهای ناکافی تشدید میشوند که همگی به احساس ناتوانی و طرد اجتماعی به خصوص در میان جوامع حاشیهنشین منجر شده است. در این زمینه، ورزش این پتانسیل را دارد که بهعنوان وسیلهای برای ارتقای انسجام اجتماعی، تقویت تابآوری جامعه و پرداختن به مسائل ضروری اجتماعی عمل کند. با وجود این پتانسیل، تحقیقات کمی در مورد بررسی نقش کارآفرینی اجتماعی در استفاده از ورزش برای تأثیر اجتماعی مثبت در عراق وجود دارد. در این راستا، محققان بر نقش کارآفرینان اجتماعی در بسیج منابع، ایجاد شبکهها و اجرای طرحهای پایداری که جوامع را توانمند میسازد و توسعه فراگیر را تقویت میکند، تأکید کردهاند (هاف، 2005). در نتیجه هدف این تحقیق پر کردن این شکاف با بررسی عوامل موثر بر کارآفرینی اجتماعی و چالش ها و راهکارهای ارتقای آن در ورزش عراق است. این تحقیق از طریق تجزیه و تحلیل تجربی و مشارکت ذینفعان، بینشهای ارزشمندی را در مورد پتانسیل کارآفرینی اجتماعی مبتنی بر ورزش برای ایجاد تغییرات اجتماعی مثبت در عراق ارائه میکند.
