این مقاله، زمینههای پذیرش و حضور سعدی در انگلستان عصر نئوکلاسیسم رااز منظر ترجمههای مستشرقان کمپانی هند شرقی تبیین و تحلیل میکند و نشان میدهد چگونه این مستشرقان به معرفی سعدی و پذیرش آثار او در جامعه انگلیسی کمک کردهاند. تحلیل عمدتاً بر روش توصیفی-تبیینی استوار است. سعدی و دیگر شاعران ایرانی با ویژگیهای جهانی و انسانمحور آثار خود، توانستند در دورههای مختلف تاریخ اروپا، بهویژه دوران روشنگری و رمانتیسم، تأثیرگذار باشند. همچنین، مقاله به نقش فارسیدوستی در تحولات تاریخی غرب اشاره میکند و تأکید دارد غرب از فارسیدوستی بهمثابه ابزاری برای بازتعریف هویت و گذار از اسکولاستیک به انسانگرایی بهره برده است. در این فرایند، ترجمه آثار فارسی به زبانهای غربی نقش اساسی در انتقال مفاهیم انسانمحور و غیرمسیحی ایفا کرده است. یافتهها نشان میدهند انسانگرایی جهانی، ویژگی خاص آثار ترجمهشده فارسی، بهویژه سعدی، است و همین ویژگی باعث تمایز آثار فارسی از دیگر آثار ادبی، بهویژه ادبیات انگلیسی، شده است.
