عباس صارمی

- بیان مساله T2DM یک بیماری مزمن است که باعث بالا رفتن طولانی‌ مدت قند خون می‌شود. این بیماری معمولاً به دو دلیل ایجاد می‌شود: بدن نسبت به انسولین مقاومت پیدا می‌کند و یا سلول‌های پانکراس به اندازه کافی انسولین تولید نمی‌کنند. در ابتدا بدن هنوز انسولین می‌سازد، اما به مرور زمان دیگر نمی‌تواند قند خون را به‌خوبی کنترل کند (1). بافت چربی، علاوه بر نقش سنتی خود در ذخیره انرژی، یک بافت فعال بیولوژیک محسوب می‌شود و پپتیدهایی موسوم به آدیپوکین‌ها و سیتوکین‌های پیش التهابی و ضدالتهابی ترشح می‌کند. این مولکول‌ها شامل لپتین، آدیپونکتین، رزیستین، ویسفاتین، اینترلوکین‌های 4، 6 و 10 و اینترفرون گاما هستند و دارای اثرات اندوکرینی و پاراکرینی بر بافت‌ها و ارگان‌های مختلف بدن می‌باشند (2). یکی از سیتوکین‌های التهابی مهم، IL-6 است که نقش برجسته‌ای در پاسخ‌های ایمنی و تنظیم متابولیک ایفا می‌کند. این مولکول نه تنها توسط سلول‌های ایمنی مانند ماکروفاژها و لنفوسیت‌ها تولید می‌شود، بلکه بافت چربی نیز در شرایط غیرالتهابی قادر است مقادیر قابل توجهی از آن را ترشح کند. تولید IL-6 توسط بافت چربی، به ویژه در افراد دارای چاقی مرکزی، افزایش می‌یابد و این موضوع ارتباط نزدیکی با وضعیت التهابی مزمن کم‌دامنه در این افراد دارد (3). میزان گردش IL-6 در خون با نمایه توده بدنی (BMI)، حساسیت به انسولین و تحمل گلوکز مرتبط است؛ به گونه‌ای که افزایش این سیتوکین می‌تواند باعث اختلال در متابولیسم گلوکز و مقاومت به انسولین شود. علاوه بر این، IL-6 دارای اثرات پاراکرینی و اندوکرینی است و می‌تواند روی سلول‌های مجاور و بافت‌های دورتر تاثیر بگذارد، که نشان‌دهنده نقش چندوجهی آن در تنظیم التهاب و متابولیسم انرژی می‌باشد (3).