عباس صارمی

بیماری مزمن انسداد ریوی (COPD) به‌عنوان یک بیماری ریوی مزمن و پیش‌رونده تعریف می‌شود که با التهاب مزمن و آسیب به بافت ریه‌ها همراه است. این آسیب منجر به تنگی و انسداد مجاری هوایی می‌شود که جریان هوا را محدود کرده و تنفس را دشوار می‌سازد (1). COPD یکی از شایع‌ترین بیماری‌های ریوی است که نقش مهمی در ایجاد مرگ و میر و ناتوانی‌های ناشی از بیماری‌های ریوی دارد. این بیماری با محدود کردن جریان هوا در ریه‌ها و اختلال در عملکرد طبیعی دستگاه تنفسی، به تدریج کیفیت زندگی بیماران را کاهش می‌دهد و می‌تواند منجر به عوارض جدی از جمله نارسایی تنفسی شود. بر اساس آمارهای جهانی، COPD به عنوان یکی از اصلی‌ترین علل مرگ و میر مرتبط با بیماری‌های تنفسی شناخته می‌شود و بار اقتصادی و اجتماعی قابل توجهی بر جوامع تحمیل می‌کند (1). این بیماری به‌ویژه در بزرگسالان و سالمندان شایع بوده و با افزایش خطر مرگ‌ومیر، کاهش کیفیت زندگی و بروز عوارض قلبی-عروقی و متابولیک همراه است. یکی از ویژگی‌های کلیدی COPD، التهاب سیستمیک است که با افزایش نشانگرهای التهابی از جملهCRP وIL-6 در ارتباط است (1). IL-6 یکی از سایتوکین پیش‌التهابی چندمنظوره است که در پاسخ‌های ایمنی و التهابی بدن نقش کلیدی ایفا می‌کند. در بیماری مزمن COPD‌، IL-6 به‌عنوان یک نشانگر سیستمیک التهاب مزمن شناخته می‌شود و با شدت بیماری، کاهش عملکرد ریوی و افزایش فراوانی تشدیدها ارتباط دارد (2). CRP به‌عنوان یکی از مهم‌ترین بیومارکرهای التهابی و از پروتئین‌های فاز حاد شناخته می‌شود. افزایش غلظت سرمی CRP نشان‌دهنده فعال شدن فرآیندهای التهابی در بدن بوده و با بروز و پیشرفت بیماری‌های قلبی- عروقی ارتباط مستقیم دارد. مطالعات نشان داده‌اند که در بیماران مبتلا به پرفشاری خون، سطح بالای CRP با افزایش ضخامت لایه داخلی- میانی عروق و کاهش خاصیت ارتجاعی شریان‌های کرونری همراه است. این تغییرات عروقی نهایتاً منجر به افزایش خطر بروز حوادث قلبی- عروقی از جمله سکته قلبی می‌شوند (3).