اخلاق حرفه ای از اصطلاحات مدرن و متداولی است که اگر چه ریشه در دانش اخلاق دارد، امروزه به ویژه در علم مدیریت و حوزۀ کسب و کار رواج یافته است؛ و علی رغم دنیای پر رقابت کسب و کار کنونی، اخلاق حرفه ای و پایبندی به آن به یکی از عوامل مهمی تبدیل شده است که موفقیت و بقای یک سازمان کلان یا کسب و کار خُرد را تضمین میکند. از اینرو، برنامه ریزان، مدیران و کارفرمایان می کوشند خود و زیردستان را به رعایت اخلاق حرفه ای تشویق و ملزم کنند. ادبیات بستری مناسب برای ترویج اخلاق حرفه ای است. زیرا پیوند ادبیات و اخلاق امری دو سویه و دیرینه است که هر دو، در عین حفظ مرزهای خود، سبب تعالی و غنای یکدیگر گشته اند. اخلاق هموراه باید و نبایدها را بیان کرده و ادبیات کوشیده این گزارههای انشایی را در قالب روایتهای آشنای داستانی ملموس و پذیرفتنی کند. مثنوی مولوی یکی از این آثار است که از پس صدها سال همچنان در ذهن و ضمیر ایرانیان اثرگذار است. از این رو، پژوهش حاضر در صدد به شیوۀ توصیفی-تحلیلی به مفهوم اخلاق حرفه ای در مثنوی بپردازد و به این پرسش پاسخ دهد که با توجه به دیدگاه مدرن مدیریتی نسبت به مفهوم اخلاق حرفه ای، این مفهوم در روایتهای مثنوی چگونه و تا چه میزان بازتاب یافته است. نتایج نشان میدهد که روایتهای مثنوی در این زمینه بسیار غنی بوده و در هر دو ساحت کارگزاران و کارکنان در سطوح کلان و خُرد مدیریتی آموزه های ارزشی و ضد ارزشی را در اخلاق حرفه ای به خوبی بیان کرده است که مدیران دلسوز و آگاه با توجه و آگاهی از آن قادر خواهند بود، ضمن پیوند دادن سنت و مدرنیته، از آنها در تشویق، اصلاح و راهنمایی همگان در سازمانها و محیطهای اداری بهره ببرند.
