پیمان نمامیان

رشد و قابلیت‌های فضای دیجیتالی، مزایای بسیاری را برای جوامع به همراه داشته است. افراد و کسب‌وکارها از فضای دیجیتالی برای ارتباط آسان‌ بهره گرفته است و دولت‌ها برای بهبود عملکرد زیرساخت‌های حیاتی خود از آن استفاده می‌کنند. زیرساخت‌های حیاتی، خدمات حیاتی نظیر سلامت، ایمنی و امنیت مورد نیاز برای عملکرد کارآمد جوامع را فراهم می‌کنند. با این حال، تهدیدها و آسیب‌پذیری‌های موجود در فضای دیجیتال، حمله‌های فناورانه نظیر جرایم تروریستی فناورانه را تسهیل بخشید و ضمن نقض امنیت زیرساخت‌های حیاتی کشورها، موجبات نگرانی جهانی را فراهم آورده است. از این‌رو، ارتکاب جرایم تروریستی فناورانه برای اِعمال تهدید یا ایجاد آسیب بدنی برای به دست آوردن قدرت سیاسی یا عقیدتی از طریق تهدید یا ارعاب است. سرقت داده‌ها، دستکاری داده‌ها و اختلال در خدمات ضروری، می‌توانند در این زمره قرار گیرند. با بحرانی شدن زیرساخت‌های حیاتی و کاهش موانع ورود برای عوامل مخرب، جرایم تروریستی فناورانه به یک نگرانی فزاینده تبدیل شده است. بر این اساس، در چارچوب اسناد جهانی، مقابله با جرایم تروریستی به‌رغم توصیف گونه‌های متعدد جرم تروریستی در برخی از زیرساخت‌های حیاتی، متأسفانه نبود قاعده‌ای الزامی در مقابله با چنین جرایمی، امکان ارتکاب آن را از سوی تروریست‌ها با توجه به تحولات و پیشرفت‌های فناورانه به‌سهولت فراهم کرده است. بنابراین مقاله پیش رو درصدد است ضمن مطالعه نحوه تأمین امنیت زیرساخت‌های حیاتی در مقابله با جرایم تروریستی فناورانه، حفاظت از تهدیدپذیری و آسیب‌پذیری آن‌ها را مورد سنجش قرار دهد.