تحلیل موقعیت زنان طبقهی متوسط شهری در آثار فرخنده آقایی، بر نمایشِ شکاف میانِ ظاهرِ آراستهی زندگیِ روزمره و آشوبِ درونیِ شخصیتها تمرکز دارد. او زنانی را به تصویر میکشد که در چارچوبِ انتظاراتِ اجتماعی و خانوادگی گرفتار آمدهاند، اما در خلوتِ ذهنِ خود، میل به رهایی و طغیان را جستجو میکنند. آقایی با زبانی موجز و نگاهی تیزبین، تنهایی، دلزدگی و سرخوردگیِ این زنان را در مواجهه با ساختارهایِ مردسالار و رسومِ سنتی آشکار میسازد. موقعیتِ این زنان، غالباً با نوعی «تظاهر» به رضایت و انطباق همراه است، در حالی که در عمق، احساسِ ناکامی و بیگانگی با خود را تجربه میکنند. رمانهایی مانند «سه زن» نشان میدهند که چگونه این زنان، علیرغمِ دسترسی به ظواهرِ زندگیِ مدرن، در دامِ مناسباتِ از پیش تعیینشده گرفتارند و کنشگریِ مؤثرِ آنان به کنجِ انفعال یا تلاشهایِ ناموفق برایِ گریز محدود میشود. تحلیلِ آثارِ آقایی، تصویری دقیق از پیچیدگیهایِ روانی و اجتماعیِ زنِ طبقهی متوسطِ ایرانی ارائه میدهد که در عینِ پایبندی به ظواهر، رویاها و آرزوهایِ سرکوبشدهیِ خویش را در فضایی از سکوت و تنهایی دنبال میکند.
