بخش مهمی از روشهای آزمایشگاهی کشت درونشیشهای گیاهی، گندزدایی ریزنمونهها و حفظ شرایط استریل است. در شرایط ایدهآل، مواد گندزدا باید روی طیف وسیعی از میکروارگانیسمها با چگالی کم مؤثر باشند. از طرفی استفاده روزافزون از آنتیبیوتیکها موجب مقاومت میکروبها در مقابل این ترکیبات شده است. امروزه استفاده از ترکیباتی مانند اسانسها و نانوذرات در مطالعات میکروبیولوژی کاربرد دارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثر سه گروه آنتیبیوتیکهای سفازولین، پنیسیلین و کلرامفنیکل، اسانس گیاهی زیره و نانوذرات نقره روی کنترل آلودگیهای درونشیشهای گیاه سیبزمینی (Solanum tuberosum L.) انجام شد. ریزنمونهها به مدت یک دقیقه با اتانول 70 درصد و سپس 10 دقیقه با محلول سفید کننده تجاری خانگی (وایتکس) گندزدایی شدند. تیمارهای تکمیلی گندزدایی ( سفازولین، کلرامفنیکل، پنیسیلین، نانوذره نقره و اسانس زیره) در غلظتهای 10، 20، 40 و 80 میلیگرم در لیتر برای نانوذره و 100 و 200 میلیگرم در لیتر برای سایر تیمارها در محیط کشت استفاده شد. با توجه به نتایج، زیره بیشترین و سفاوزلین کمترین بازدارندگی میکروبی را داشت. استفاده از نانونقره 40 میلیگرم در لیتر آلودگی باکتریایی را تا 73 درصد کاهش داد و پنیسیلین 100 میلیگرم در لیتر 67 درصد بازدارندگی آلودگی را فراهم کرد. در نهایت، اسانسهای گیاهی و نانوذرات میتوانند به عنوان جایگزینی برای تیمارهای شیمیایی رایج برای حذف و کنترل آلودگی درونشیشهای ریزنمونههای گیاهی در شرایط آزمایشگاهی استفاده شوند.
