مهدیه شفیعی تبار

پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی انگیزه تحصیلی دانش‌آموزان مقطع متوسطه بر اساس خودکارآمدی هیجانی و هیجان‌های تحصیلی انجام شد. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش حاضر شامل کلیه دانش‌آموزان دبیرستانی شهر الانبار کشور عراق در سال تحصیلی 1405-1404 (2026- 2025) به تعداد 285 نفر بود که بر اساس نمونه‌گیری در دسترس و بر اساس قاعده تعیین حجم نمونه در تحلیل رگرسیون چندگانه و با در نظر گرفتن تعداد متغیرهای پیش‌بین، 150 نفر انتخاب شدند و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و شرکت‌کنندگان به مقیاس انگیزش تحصیلی هارتر (1981)، مقیاس خودکارآمدی هیجانی باورلی و همکاران (2008) و پرسشنامه هیجانات تحصیلی پکران و همکاران (2002) پاسخ دادند. داده‌ها نیز با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی چندگانه با نرم‌افزار SPSS-26 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین انگیزه تحصیلی با خودکارآمدی هیجانی و مؤلفه‌های آن (درک هیجان‌های خود، درک هیجان‌های دیگران و تنظیم هیجان‌های خود) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (P < 0.01). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که خودکارآمدی هیجانی به طور معناداری توان پیش‌بینی انگیزه تحصیلی را دارد (28/0 = R²، 05/0 >P). از میان مؤلفه‌های خودکارآمدی هیجانی، درک هیجان‌های خود، درک هیجان‌های دیگران و تنظیم هیجان‌های خود پیش‌بینی‌کننده‌های معناداری بودند. اما بین انگیزه تحصیلی با هیجان‌های مثبت و منفی تحصیلی رابطه معناداری مشاهده نشد(05/0 > P). بر اساس یافته‌ها، طراحی و اجرای برنامه‌های آموزشی و مداخله‌ای با هدف تقویت خودکارآمدی هیجانی می‌تواند به افزایش انگیزه تحصیلی و در نتیجه بهبود سلامت روان و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان کمک کند.