طراحی برای حفاظت از آثار تاریخی، مرحلهای است که در آن پیشینهی اثر به آیندهی آن میپیوندد. همچنانکه عاملهایی بیشمار در زندگی گذشتهی اثر نقش داشتهاند، و بهاندازهای که زندگی امروزین اثر در پیوند با زمینهی گستردهتر زندگی جمعی و فردی مردم در زیستگاههای انسان است، طراحی حفاظت و احیای آثار تاریخی نمیتواند گسسته از تخصصها و دانشهای مرتبط با آن –از معماری و معماری حفاظت بناهای تاریخی تا شهرسازی، باستانشناسی، مردمشناسی، حقوق شهری و میراث فرهنگی، و ...- فهم شود. موضوعها و مسایل حفاظت از آثار تاریخی، در بستر دانشهای یادشده از راه نظریههای حفاظت ترکیب میشوند. هر نظریه برپایهی اصلها و دیدگاههایی شکل میگیرد که استنتاج اصلهای تازه را ممکن میکند. نظارت بر چگونگی تحقق اصلها، باتوجه به نظریههای حفاظت، نیازمند "معیار" است, بهاین ترتیب که معیارها تضمین میکنند که اصلها از راه تبدیلشدن به قانون محقق میگردند. همانگونه که قانونها از اصلها برگرفته میشوند, دستورالعملها نیز باتوجه به امکانات و نیازهای مقطعی و گذرا و حتا موردیِ تشکیلات, از معیارها استخراج میشوند. از این رو, نظر به تفاوت ماهیت معیار و دستورالعمل, این گزارش به تعیین معیارها بسنده کرده است. معیارها شامل همهی عاملهای تعیینکنندهی حفاظت و احیای اثر تاریخی میشوند که در این گزارش -با توجه به نیت آن- در سه محور تشکیلات، طراح-پژوهشگر، و قانونها تنظیم شدهاند. آگاهی از قانونها، توصیهنامهها، منشورها، و قطعنامههای بینالمللی زمینهی مناسبی برای آشنایی با حساسیتها و گرایشهای کنونی است. از این رو فصلهای نخست و دوم گزارش به معرفی، تشریح، و ترجمهی این سندها اختصاص یافتهاست. در فصل پایانی گزارش، با توجه به نقاط قوت و ضعف نگرش کنونی حفاظت از آثار تاریخی در ایران، اصول و معیارهای طراحی حفاظت و احیای آثار تاریخی ارایهشدهاند که همانگونه که در متن آمدهاست، نیازمند بازنگری و ارتقا هستند.
