مدیریت پسماند شهری (MSW) به دلیل افزایش شهرنشینی و رشد جمعیت با چالش‌های متعددی مواجه است. اقتصاد چرخشی (CE) با تأکید بر کاهش پسماند، بازیافت و بازیابی منابع، چارچوبی پایدار برای مدیریت پسماند ارائه می‌دهد. این مقاله به بررسی نقش سیاست‌گذاری‌های مؤثر و همکاری بین ذینفعان شامل دولت‌ها، بخش خصوصی و جوامع محلی در پیشبرد مدیریت پایدار پسماند مبتنی بر اقتصاد چرخشی می‌پردازد. سیاست‌های تنظیم‌شده، مانند برنامه اقدامات چرخشی اتحادیه اروپا و طرح «جامعه چرخه مواد سالم» ژاپن، نمونه‌های موفق از چارچوب‌های نظارتی هستند که بازیافت و بازیابی منابع را تقویت کرده‌اند. با این حال، چالش‌هایی مانند کمبود زیرساخت، محدودیت‌های مالی و فقدان آگاهی عمومی در بسیاری از مناطق، به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه، مانع از پیاده‌سازی این اصول می‌شوند. این مقاله از طریق تحلیل نمونه‌های جهانی و مطالعات موردی، مانند طرح‌های مبتنی بر جامعه در کنیا، نشان می‌دهد که چگونه همکاری ذینفعان و سیاست‌گذاری‌های هدفمند می‌توانند این موانع را برطرف کنند. در نهایت، پیشنهادهایی برای تقویت سیاست‌ها و افزایش همکاری‌های بین‌بخشی ارائه می‌شود تا مدیریت پسماند شهری به سمت پایداری و اقتصاد چرخشی حرکت کند.
