این پژوهش انجام شده در سال 1404، نقش حسابداری محیط زیست استراتژیک را در بهبود حکمرانی پایدار منابع طبیعی در ایران با تمرکز بر کیفیت حکمرانی وابستگی به منابع طبیعی و نوآوری‌های فناوری سبز بررسی کرد. داده‌ها با استفاده از رویکرد هیریدی روش‌شناسی Q و تحلیل خوشه‌ای از 45 ذی‌نفع (15 عامل در بخش دولتی، 15 کارشناس دانشگاهی و 15 عامل در بخش خصوصی) از طریق مراقبت‌سازی Q با 50 گویه (آلفای کرونباخ 0.87) جمع‌آوری شدند. تحلیل کیفی تطبیقی فازی سه ترکیب علی اصلی را شناسایی کرد که نقش میانجی کیفیت حکمرانی و کفایت نوآوری‌های فناوری سبز را تأیید کرد. تحلیل خوشه‌ای، سه خوشه منطقه ای را استخراج کرد.
