این نام برگرفته از مفهوم بازتاب فرهنگی و تاریخی در آینهای است که با تلفیقی از هنرهای سنتی و مدرن، هویت بصری و معنوی را منعکس میکند. فرم آینه و تزئینات آن، که یادآور معماری و هنرهای دستی قدیمی است، با تکنیکهای نوآورانه امروزی ترکیب شده تا هویت چندلایهای را به نمایش بگذارد. خلاقیت اصلی اثر در «ترکیب سه حوزه هنری مستقل» نهفته است: آینهکاری سنتی ایرانی، تکنیک تیفانی با شیشه های رنگی (با منشأ غربی)، و تکنیک پتینه. این سه شیوه بهطور معمول در بسترهای جداگانه به کار میروند، اما در این پروژه بهصورت هدفمند در هم آمیختهاند تا زبانی بصری تازه خلق شود. از منظر فنی، چالش اصلی در یافتن «تعادل میان انعکاس آینه، شفافیت شیشههای رنگی و بافتهای پتینه» بود، بهگونهای که هیچیک بر دیگری غلبه نکند و در عین حال کلیت اثر یکپارچه و منسجم باقی بماند. از نظر محتوایی، اثر حامل «نوآوری مفهومی» است؛ زیرا گذشته و حال، شرق و غرب، و سنت و مدرنیته را در قالب یک شیء روزمره (آینه) به گفتوگو مینشاند. این امر اثر را از سطح یک شیء تزئینی فراتر برده و آن را به بستری برای بازاندیشی در مفهوم هویت فرهنگی تبدیل میکند. لازم به ذکر است این اثر حاصل همکاری ارائه دهند با سرکار خانم آیدا امینی دانشجوی رشته صنایع دستی دانشگاه اراک بوده است.
