از برجسته ترین و بارزترین نمودهای یک نویسه که آن را از متون دیگر متمایز می سازد، استفاده از الگوهای خاص زبانی است، نهج البلاغه نیز از این قاعده مستثنی نبوده و با کاربست تکامد، توانسته سبک منحصر به فرد خود را خلق کند، ترجمه این جنس مفردات نهج البلاغه به دلیل دشواری در فهم معنا، نیاز به معناشناسی دارد و بهترین نوع آن معناشناسی توصیفی است، چراکه در سیاق جمله و از رهگذر روابط جانشینی و همنشینی یک واژه با واژگان و عبارات دیگر و از طریق کتب لغت است که می توان به معنای اصلی اینگونه تعابیر دست یافت. پژوهش حاضر، از رویکرد تطبیقی توصیفی بهره جسته و نگارندگان به دنبال آنند که با مقایسه ترجمه واژگان یا عبارات دارای تکامد به آسیب شناسی موردی برگردان ها پرداخته و به مخاطب نشان دهند که از میان ترجمه های فارسی کدام، عملکرد بهتری نسبت به سایرین داشته است، نویبسندگان جستار پیش رو ، برای آشنایی مخاطب با ترجمه واژگان یا عبارات تکامدی در پایان هر گزاره یا جمله، ترجمه ای را تحت عنوان ترجمه پیشنهادی ارائه نموده اند، نتایج حاصله حاکی از آن است که به غیر از دین پرور اکثر مترجمان فارسی زبان در برگردان این رویه متنی دچار ساده انگاری شده اند و این اهمال سبب عدم انتقال دقیق سبک خاص نهج البلاغه در ترجمه ها شده است.
