این پژوهش به بررسی ویژگیهای زبان زنانه در اشعار راضیه موسوی میپردازد و میکوشد نشان دهد چگونه زبان زنان در متون ادبی بازتابدهنده تجربهها، احساسات و جایگاه اجتماعی آنان است. چارچوب نظری تحقیق بر اساس نظریه رابین لیکاف و مطالعات زبانشناسی اجتماعی زنان شکل گرفته است و شاخصههای اصلی زبان زنانه شامل توجه به جزئیات، کاربرد واژههای تأکیدی، تردیدنماها، واژههای عاطفی و واژههای زنانه صریح و ضمنی مورد توجه قرار گرفتهاند. دادههای پژوهش از تحلیل محتوای مجموعه اشعار موسوی استخراج شده و با رویکرد توصیفی-تحلیلی بررسی شدهاند. نتایج نشان میدهد زبان زنانه در آثار موسوی به گونهای ساختاریافته و هدفمند به بازنمایی هویت، احساسات و تجربیات زیسته زنان میپردازد و در عین حال موقعیت اجتماعی آنان را انعکاس میدهد. این مطالعه اهمیت تحلیل ویژگیهای زبانی زنان را در فهم بهتر متنهای ادبی زنانه برجسته میسازد و نشان میدهد که زبان علاوه بر نقش ارتباطی، ابزار مهمی برای بازنمایی روانی و اجتماعی زنان است. یافتههای این پژوهش میتواند مبنای مطالعات آینده در حوزه زبان و جنسیت و تحلیل متون ادبی زنانه قرار گیرد.
