انگیزه خدمات عمومی، یکی از دلایل مهم نیروی انتظامی برای خدمت به جامعه است. همچنین، وقتی نیروهای انتظامی خود را مشروع بدانند، باور دارند که اقدامات آنها مورد تأیید جامعه و مبتنی بر ارزشهای قانونی و اخلاقی است. پژوهش حاضر به بررسی تاثیر انگیزه خدمات عمومی و خودمشروعیتی بر رضایت شغلی نیروی انتظامی با درنظر گرفتن نقش میانجی تناسب فرد-محیط میپردازد. این پژوهش از نوع کاربردی، توصیفی-همبستگی و پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش کارکنان نیروی انتظامی شهر اصفهان می باشد. در پژوهش حاضر 150 نفر به عنوان نمونه آماری بر اساس نمونهگیری در دسترس در نظر گرفته شدند. جهت گردآوری دادهها از پرسشنامه استاندارد استفاده شد که روایی آن با محاسبه روایی محتوا، همگرا و واگرا و پایایی آن از طریق آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد تایید قرار گرفت. در تجزیهوتحلیل آماری، از رویکرد مدلسازی معادلات ساختاری و نرم افزار Smart PLS 3.0 استفاده شد. انگیزه خدمات عمومی بر رضایت شغلی نیروی انتظامی و تناسب فرد-محیط تاثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین، خودمشروعیتی و تناسب فرد-محیط نیز بر رضایت شغلی تاثیر مثبت و معناداری دارند. علاوه براین، انگیزه خدمات عمومی بر رضایت شغلی به صورت غیرمستقیم و از طریق نقش میانجی تناسب فرد-محیط تاثیر مثبت و معناداری دارد. توجه به انگیزههای فردی، خودمشروعیتی و ایجاد تناسب منطقی بین فرد و محیط کار میتواند رضایت شغلی نیروی انتظامی را بهبود دهد. این یافتهها میتواند راهنماییهای مفیدی برای مدیریت منابع انسانی و سیاستگذاریهای مرتبط با نیروی انتظامی ارائه دهد.
