رسانهها بهعنوان ابزار انتقال پیام، اطلاعات و اخبار، از نخستین مراحل زندگی انسانی نقش کلیدی در ایجاد ارتباط میان انسانها ایفا کردهاند. با گذر زمان و پیشرفتهای تکنولوژیک، شکل و کارکرد رسانهها نیز دچار تغییر و توسعه شد. در ایران، ورود و گسترش رسانههای شنیداری و دیداری، بهویژه رادیو و تلویزیون، در دوره پهلوی اول، نقطه عطفی در تحولات سیاسی، فرهنگی و اجتماعی بهشمار میرود. این رسانهها، علاوه بر نقش اطلاعرسانی و آموزشی، به ابزاری مهم برای حکومت وقت تبدیل شدند تا اهداف سیاسی خود را پیش برده و مشروعیت رژیم را در میان مردم تقویت کند.
