داریوش خواجوی

زمینه و هدف: سالمندی می‌تواند پیامدهای منفی بدنی و روان‌شناختی داشته باشد. هدف این مطالعه مقایسه تأثیر تمرینات پیلاتس و یوگا بر قدرت عضلانی، خودکارآمدی در افتادن و حافظه‌کاری سالمندان زن مبتلا به اختلال شناختی خفیف ساکن مراکز روزانه توان‌بخشی سالمندان بود. روش بررسی: جامعه آماری، سالمندان دارای اختلال شناختی ساکن اقامتگاه‌های روزانه شهر تبریز بودند که 34 نفر به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی به دو گروه تجربی 17 نفره تمرین پیلاتس و یوگا تقسیم شدند. پیش‌آزمون نشستن‌وبرخاستن 30 ثانیه، آزمون فراخنای ارقام وکسلر و مقیاس خودکارآمدی افتادن - بین‌المللی انجام شد. آزمودنی‌های دو گروه، 24 جلسه (8 هفته، هفته‌ای 3 جلسه 60 دقیقه‌ای) تمرین کردند. پس از 48 ساعت از آخرین جلسه تمرینی، پس‌آزمون شبیه پیش‌آزمون انجام شد. داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس مرکب و t مستقل و با نرم‌افزار SPSS-27 تجزیه‌وتحلیل شد. ­نتایج: بین میانگین نمره‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون قدرت اندام تحتانی (p ˂ /001 و η² = 734/)، ترس از افتادن (p ˂ /001 و η² = /708) و حافظه‌کاری (p >/001 و η² = /411) تفاوت معنی‌داری مشاهده شد ولی بین میانگین نمره‌های دو گروه در متغیرهای قدرت اندام تحتانی (p = 369/ و η² = /029) ، ترس از افتادن (p = /114 و η² = /087) و حافظه‌کاری (p = /189 و η² = 061/) تفاوت معنی‌داری یافت نشد. نتیجه­گیری: به دلیل تأثیر دو شیوه تمرینی یوگا و پیلاتس بر قدرت عضلانی، خودکارآمدی در افتادن و حافظه‌کاری، استفاده از هر دو شیوه، برای سالمندان زن مبتلا به اختلال شناختی خفیف پیشنهاد می‌شود.