علیرضا بهرامی

هدف هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان هیجان‌مدار بر میزان آشفتگی شناختی دختران ورزشکار بود. روش پژوهش روش این مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون، پیگیری و گروه کنترل بود و ماهیتی کاربردی داشت. جامعه پژوهش شامل ورزشکاران غرب کشور بود که در مقیاس آشفتگی شناختی ماسون (1994) نمره‌ای دست‌کم یک انحراف معیار بالاتر از میانگین کسب کرده بودند. از میان آنان، 40 نفر به روش دردسترس انتخاب و سپس به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 20 نفر) جایگزین شدند.. گروه آزمایش طی 8 جلسه 90 دقیقه‌ای هفتگی تحت درمان هیجان‌مدار بر اساس پروتکل گرینبرگ قرار گرفتند. این جلسات شامل آموزش شناسایی و پردازش هیجان‌ها، بازشناسی طرحواره‌های هیجانی ناکارآمد و تمرین راهبردهای تنظیم هیجان بود. گروه کنترل در این مدت هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکرد. تجزیه‌وتحلیل داده‌های پژوهش با استفاده از آمار توصیفی و همچنین آزمون شاپیروویلک برای بررسی نرمال بودن توزیع داده‌ها و آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه با اندازه‌گیری تکراری و آزمون تعقیبی بونفرونی و با کمک نرم‌افزار آماری SPSS نسخه 23 و در سطح معنی‌دار 05/0>P انجام شد. یافته‌ها نتایج نشان‌دهنده تفاوت معنی دار از مرحله پیش آزمون تا پس‌آزمون در متغیر آشفتگی شناختی دختران ورزشکاران (03/0P=) و پایدار بودن این تغییر در مرحله پیگیری بود (987/0P=). نتیجه‌گیری بنابر نتایج کسب شده، می‌توان از این روش درمانی در بهبود و کنترل آشفتگی شناختی دختران ورزشکار استفاده کرد. چراکه این روش درمانی می‌تواند خطاهای شناختی ورزشکاران را کاهش و نتیجه آن پردازش اطلاعات بهتر و عملکرد مناسب‌تر است.