حکومت صفویه در سال 907 قمری در چارچوب جغرافیایی ایران پا گرفت و تا سال 1135 قمری دوام یافت. از مشخصات بارز حاکمیت جدید، تلاش فراگیری بود که توسط شاه اسماعیل برای برقراری گونه ای از وحدت سیاسی در قلمرو ایران صورت گرفت. اقدامات او در این زمینه قرین توفیق شد و پس از مدت ها حدود و ثغور ایران شکل مشخص و آشکاری به خود گرفت. به نظر می رسد شاه اسماعیل در کنار ایجاد وحدت سیاسی با اتکا بر ایدئولوژی شیعه توانست به طور نسبی وحدت مذهبی را نیز در این قلمرو جغرافیایی پدید آورد. وصول به این برنامه ها برای اولین شاه صفوی چندان سهل و آسان انجام نپذیرفت. مقاومت های جدی توسط عناصر محلی و منطقه ای از یک سو و ناخرسندی عوامل ناهمگون مذهبی ازطرف دیگر مهمترین موانع داخلی در را شاه اسماعیل تلقی می شدند.
