عباس صارمی

مقدمه: آلزایمر یکی از شایعترین بیماریهای نورودژنراتیو است که با اختلالات شناختی، تغییرات رفتاری همراه است. انجام ورزش میتواند بهعنوان راهکار ی مهم در بهبود عوارض آلزایمر باشد، هر چند سازوکارهای فیزیولوژیک آن ب هخوبی روشن نیست؛ لذا هدف از این مطالعه مقایسه دوازده هفته ورزش استقام تی و مقاومتی بر سطح استیلکولین و آستانه درد موشهای نر آلزایمری است. روش بررسی: در این تحفیق تجربی 40 سر موش نر نژاد ویستار بهصورت تصادفی به 4 گروه )کنترل آلزایمری، سالم، مقاومتی ، استقامتی( تقسیم شدند. جهت القای آلزایمر، 8 میلیگرم، تری متیل تین کلراید به ازای هر کیلوگرم وزن موشها بهصورت درون صفاقی تزریق شد. تمرینات استقامتی بهصورت شنا در آب بود. تمرین مقاومتی به صورت بالا رفتن همراه با وزنههای متصل به دم موشها از نردبان انجام گرفت. بعد از 12 هفته تمرین، سطح استیل کولین با روش الایزا و آستانه درد با روش تیل فیلیک و هات پلیت ارزیابی شد. دادهها توسط آزمون آنوای ی کسویه و تست تعقیبی توکی در سطح معنیداری تحلیل شدند. SPSS version با استفاده از نرمافزار 16 P>0/05 نتایج: نتایج نشان داد پس از دوره مداخله سطح اس تی لکولین در گروه تمرین استقامتی بهطور معنیداری بیشتر از گروه است. همچنین افزایش آستانه )P =0/ و گروه کنترل سالم ) 05 )P=0/ گروه کنترل آلزایم ری ) 002 ،)P=0/ تمرین مقاومتی ) 02 گروه تمرین مقاومتی ،)P =0/ و گروه کنترل سالم ) 05 )P=0/ درد در گروه تمرین استقامتی نسبت به گروه کنترل آلزایمری ) 06 معنادار بود. ،)P=0/06( نتیجهگیری: ما دریافتیم در هر دو نوع تمرین استقامتی و مقاومتی سطح استیلکولین و آستانه درد در موشهای نر آلزایم ری افزایش مییابد، هر چند افزایش آستانه درد و سطح استیلکولین در برنامه تمرین استقامتی مشهودتر است.